„Wobec zatarasowania głównej szosy lwowskiej przez uchodźców wzięliśmy marszrutę okólną na Rudki i Lubień Wielki. Od strony Borysławia i Drohobycza widać było na tle pogodnego nieba potężne słupy dymu; jeden z nich zdawał się dotykać granicy stratosfery. Paliły się szyby, zbiorniki i rafinerie „Polminu".
Podczas jazdy mogłem rozważyć raz jeszcze wszechstronnie sytuację armii „Karpaty". Trudno było zamykać oczy na smutną rzeczywistość. Front armii, licząc wzdłuż Sanu do granicy i dalej wzdłuż Karpat aż do styku z Rumunią, wynosił w linii powietrznej około 400 kilometrów. Siły armii były tak nikłe w stosunku do bronionej przestrzeni i w obliczu przygniatającej przewagi przeciwnika, wyposażonego hojnie w nowoczesne środki walki, że położenie po stronie Polski określały bodaj najlepiej słowa „pustka operacyjna pola walki". Zestawiając wiadomości uzyskane po południu 9 września i w ciągu dnia 10 września, eliminując dane sprzeczne lub zakrawające na przesadę, mogłem nakreślić sobie następujący obraz położenia
a) Odcinek od Wisły do Przemyśla około 130 km
Na północy, gdzieś w rejonie Leżajska i Sieniawy, działały resztki grupy generała BorutySpiechowicza. Dokładniejszych wiadomości i meldunków stamtąd armia nie posiadała.“(1)