„Widząc zmartwienie na twarzach gości dodał
— Nie jest przyjemnie tego słuchać, lepiej jednak wysłuchać niż doświadczyć na własnej skórze. Wierzcie mi albo nie.
— Wierzymy — odparł Samuel — ale nie będziemy biadolić na próżno. My jesteśmy twardzi ludzie i nie ustąpimy przed byle czym!
— I słusznie. Coście porabiali do tej pory
— Prowadziliśmy kuźnię w Louisville.
— Gdzie to — W pobliżu Omaha.
— Żle wam szło
— Tego powiedzieć nie można — odparł Samuel.
— I zachciało się wam wędrówki
— Mówiono...
— Wiem dobrze, co mówiono, ale nie trzeba tak od razu wszystkim wierzyć.
— Gadacie, jakby tu nie było złota — wtrącił się porywczo Abel.
— A jakże, było i na pewno jeszcze jest. Tylko że w Czarnych Górach więcej szukających niż nuggetów. W tym rzecz!
— Wędrowaliśmy z Cheyenne i spotkaliśmy po drodze jeden tylko wóz.
— Widać wybraliście najmniej uczęszczaną drogę, na innych nie jest tak pusto. Mieliście Jaki wypadek
— Próbowano ukraść nam konie.
— Ha, jeśli tylko tyle, znakomity to musi być szlak. Którędy wiedzie
— Przez Laramie.
—A później w poprzek Złych Ziem Samuel skinął głową.
— Tamtędy jeździ dyliżans, ale inni wybierają krótszą drogę.
Na przykład z Omaha w górę Missouri aż za Pierre , a później prościutko na wschód, doliną rzeki Cheyenne. Rojny to szlak, lecz największe tłumy ciągną z Omaha przez Sioux City, koleją, dalej wodą w górę Missouri albo konno do Pierre. Jeśli jednak drogę mieliście bezpieczną, to znaczy, że była najlepszą z najlepszych, a reszta się nie liczy.“(5)