„Nastał teraz dla mnie okres ciężkiej harówki. Musiałem asystować przy odbiorze każdego kompanijnego czołgu. Wykrywać usterki, egzekwować od personelu francuskiego parku technicznego wykonywanie niezbędnych poprawek, wykłócać się o przysługujące dodatkowe wyposażenie, na przykład o siatki maskujące czy haki holownicze itp. Potem zaś szkolić i jeszcze raz szkolić. Udało się nawet odbyć kilka jazd terenowych dziennych i nocnych oraz jedno ostre strzelanie.
Pluton liczył trzy czołgi. Kierowcą mojego był starszy strzelec Stanisław Kołosowski. Dowódcami dwóch pozostałych kapral Florian Więcław i kapral Wolański. Niestety, nazwiska ich kierowców umknęły mi już z pamięci. Wszyscy byli wspaniałymi ludźmi i dobrymi czołgistami, z frontowym doświadczeniem jeszcze z Polski. Wkrótce więc stworzyliśmy zgraną pancerną rodzinę.
Dowództwo oceniało, że w terminie do 15, 16 czerwca brygada zdoła osiągnąć gotowość bojową. Tymczasem już 7 czerwca, a więc zaledwie dwa dni po rozpoczęciu przez Niemców nowej ofensywy nad dolną Sommą, Francuzi zażądali natychmiastowego wejścia do walki lub zwrotu pobranego sprzętu.
Nie pomagały żadne tłumaczenia i sprzeciwy, tym bardziej że Niemcy przełamali właśnie obronę francuską. Powstała niesłychanie groźna sytuacja, który wymusiła na generale Sikorskim iście honorową decyzję, nakazującą skierowanie brygady na front w dwóch rzutach. W pierwszym — oddziały, które zdołały osiągnąć choćby względną gotowość bojową, reszta, jako drugi rzut, miała dołączyć w późniejszym terminie.“(2)