„Jeśli podczas powtarzającego się dwa razy na dobę odpływu dorsz aż tak głupieje — można sobie wyobrazić, jak zachowuje się stumetrowej grubości ławica podczas tarła. Gdzieś z początkiem lutego czterotysięczny Svolvaer stawał się niemal drugą stolicą Norwegii. Dane o połowach codziennie przekazywano do Oslo, komentowano w telewizji, z uwagą studiowano za granicą. Dobry, obfity rok mógł nawet ubogiemu rybakowi sypnąć dziesiątkami tysięcy koron. Stokfisz, czyli suszone na słońcu i wietrze mięso dorsza, był zawsze poszukiwanym źródłem białka w wielu krajach, zwłaszcza afrykańskich, zastępując nieosiągalne lub trudne do przechowywania mięso. Wątroby z dorsza, odpowiednio przyprawione, uchodzą wśród smakoszy za delikates. Odławiana przy okazji drobnica dostarczała cennej mączki rybnej, sprzedawanej drożej niż pszenica. A że łowiska znajdowały się na wodach terytorialnych Norwegii, i to w odległości zaledwie kilkunastu kilometrów od brzegu — lofoccy rybacy mieli niemal monopol na taniego dorsza. Jak wszyscy ludzie morza, pracowali zawsze ciężko, lecz ich zarobki wystarczały na więcej niż dostatnie życie; może dlatego w maleńkim Svolvaer tyle ładnych, dobrze wyposażonych domów. Norwegia była jeszcze niedawno bardzo biednym krajem aż połowa całego narodu wyemigrowała do Ameryki za chlebem. Rybacy, którzy za cenę trzech tygodni mordęgi podczas tarła i spokojnego suszenia złowionych ryb mogli po latach zgromadzić niewielki mająteczek — mieli swoje powody, aby się trzymać tych wysp.“(15)