„Całkowicie uspokojony Pitou pomaszerował do BruyereauxLoups. Sidła zrobiły swoje dwa króliki zostały złowione i udusiły się. Pitou umieścił je w obszernej kieszeni swego na wyrost sprawionego ubrania, co to po roku miało się okazać zbyt wąskie, i udał się w powrotną drogę, do ciotki.
Stara panna spoczywała już w łóżku, ale wrodzona chciwość nie pozwalała jej zasnąć. Zajęta była obliczaniem dochodu, jaki mogą jej przynieść tygodniowo cztery królicze skórki, a te kalkulacje doprowadziły ją z kolei do takiego stanu, .że nie mogła zmrużyć oka. Dygocąc cała, zapytała więc chłopca, co przyniósł
— Jedną parę, ciotuniu, ale to nie moja wina, że nie mogłem przynieść więcej. Te króliki starego gajowego są bardzo sprytne!...
Mimo wszystko nadzieje ciotki Angeliki zostały spełnione ponad miarę. Trzęsąc się z radości, chwyciła dwa nieszczęsne króliki, dokładnie przyjrzała się ich nienaruszonym skórkom i zaniosła je do spiżarni, która od czasu gdy Pitou podjął się ją zaopatrywać, nie widziała podobnie obfitych zapasów.
Następnie dość słodziutkim głosikiem zaproponowała chłopcu, by się położył spać. Zmęczony Pitou uczynił to niezwłocznie, nie prosząc nawet o wieczerzę, co jeszcze bardziej podniosło go w oczach ciotki.“(6)