„— Czy widziałem Rany boskie! Jak tylko mam wolną chwilę, zaraz próbuję ją podglądać po kryjomu i napatrzeć się jeszcze trochę. Czy je widziałem O, rany! Tak jak królik koniczynę. A kiedy się je raz zobaczy, to dopiero jest początek. Nie możesz potem usiedzieć na miejscu i myśleć o czym innym, póki ich inowu nie obejrzysz. A ile razy je widzisz, czujesz się OOraz bardziej jak ten stary pies, o którym mówiłem. Biedzisz sobie gdzieś na podwórku, spokojny i konUmt, i raptem coś ci strzela do głowy. Odpędzasz to Od siebie, mówisz, żeby poszło precz i dało ci spokój,
a przez cały czas coś w tobie wzbiera. Nie można tego zatrzymać, bo przecież ręką nie złapiesz; nie można z tym mówić, bo nie słyszy. No, i tak to wzbiera i wzbiera w człowieku. A potem coś ci gada. I znowu wraca to samo uczucie, i już wiesz, że nie dasz mu rady za nic na świecie. Możesz tak siedzieć choćby i cały dzień, póki się w tobie prawie całkiem nie zatłamsi, ale i tak nie odejdzie. No, i wtedy właśnie idziesz na palcach za dom i próbujesz podglądać. Rany boskie! Już ja wiem, co gadam!
— Dajże spokój, tatusiu — powiedziała rumieniąc się Gryzelda — obiecałeś, że nie będziesz tak o mnie mówił.
— Dziewczyno — odparł. — Sama nie wiesz, jak cię wychwalam tą swoją mową. Powiadam tu najpiękniejsze rzeczy, jakie mężczyzna może mówić o kobiecie. Kiedy chłopa aż korci, żeby tak łazić na czworakach i coś lizać — no, dziewczyno, wtedy dopiero robi się z niego prawdziwy mężczyzna... a zresztą co ty tam wiesz, Gryzeldo!“(16)