„— Cóż przeszkadza, żeby to nastąpiło zaraz — spytała łagodnie i niemal pieszczotliwie. — Widzisz, że jestem znużona, że tyle się nacierpiałam... Daj mi ten dzień zaraz.
Balsamo przestraszył się.
—Mów, najmilsza — powiedział.
—Często myślałam o twoich doświadczeniach ze zwierzętami. Mówiłeś, że są one potrzebne dla dobra ludzkości. Myślałam też, że znasz tajemnicę śmierci, że możesz oswobodzić od życia jedną kroplą trucizny działającej łagodnie, ale szybko jak piorun... Na krew Zbawiciela, na duszę twojej matki, na wszystko, co święte zaklinam cię, zabij mnie, a w chwili, kiedy moja dusza rozstanie się z ciałem, ujrzysz na moich ustach promienny uśmiech.
— Lorenzo! — zawołał Balsamo, obejmując ją. — Jesteś szalona! Jakże mógłbym zabić ciebie, moją miłość i moje
życie
Lorenza zsunęła się przed nim na kolana.
— Nie ustąpię — błagała — dopóki nie spełnisz mojej prośby. Zabij mnie bez bólu, tylko uwolnij od przebudzenia się i od rozpaczy.
— O Boże!... Czy nie widzisz, Lorenzo, jak okrutnie dręczysz moje serce Czy aż tak jesteś nieszczęśliwa i aż tak bardzo mnie nienawidzisz!
— Nienawidzę przymusu, niewoli i samotności, a ponieważ zrobiłeś mnie niewolnicą, nieszczęśliwą i samotną, nienawidzę cię!“(7)